Wyszukaj po identyfikatorze keyboard_arrow_down
Wyszukiwanie po identyfikatorze Zamknij close
ZAMKNIJ close
account_circle Jesteś zalogowany jako:
ZAMKNIJ close
Powiadomienia
keyboard_arrow_up keyboard_arrow_down znajdź
idź
removeA addA insert_drive_fileWEksportuj printDrukuj assignment add Do schowka
description

Akt prawny

Akt prawny
archiwalny
Dziennik Ustaw rok 2014 poz. 839
Wersja archiwalna od 2015-04-07 do 2023-10-24
opcje loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Dziennik Ustaw rok 2014 poz. 839
Wersja archiwalna od 2015-04-07 do 2023-10-24
Akt prawny
archiwalny
ZAMKNIJ close

Alerty

Od redakcji: Rozporządzenie zostało uchylone na podstawie art. 822 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 655) oraz zastąpione przez rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 lutego 2024 r. w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu żołnierza oraz związku jego śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. poz. 200). 

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA OBRONY NARODOWEJ

z dnia 8 sierpnia 2003 r.

w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby

z dnia 8 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 163, poz. 1578)

t.j. z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 839)

(ostatnia zmiana: Dz.U. z 2015 r., poz. 404)  

Na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r. poz. 213) zarządza się, co następuje:

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 1

Przepisy ogólne

§ 1.[Zakres regulacji] Rozporządzenie określa:

1) właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich, w tym sposób ustalania uszczerbku na zdrowiu żołnierzy oraz związku ich śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby, sposób ustalania zwiększenia uszczerbku na zdrowiu, terminy badań lekarskich, tryb kierowania na te badania, tryb wydawania orzeczeń i ich zatwierdzania, niezbędne elementy orzeczenia, a także tryb rozpatrywania odwołań i sprzeciwów od tych orzeczeń oraz ich uchylania w trybie nadzoru;

2) niezbędną dokumentację lekarską i inne dokumenty, w tym dotyczące przebiegu i warunków służby wojskowej żołnierzy, mogące stanowić podstawę orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej;

3) wykaz norm oceny uszczerbku na zdrowiu oraz wzór skierowania do wojskowych komisji lekarskich, jak również wzory orzeczeń wydawanych przez te komisje w sprawach uszczerbku na zdrowiu lub śmierci żołnierzy wskutek wypadku lub choroby.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 2

Właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich

§ 2.[Wojskowe Komisje Lekarskie] 1. Do orzekania o stopniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową są właściwe:

1) rejonowe wojskowe komisje lekarskie w Bydgoszczy, Ełku, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu i Żaganiu,

2) Rejonowa Wojskowa Komisja Lotniczo-Lekarska w Warszawie,

3) Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska w Gdańsku,

4) Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie

– zwane dalej „wojskowymi komisjami lekarskimi”.

2. Jeżeli w rozporządzeniu jest mowa o uszczerbku na zdrowiu, rozumie się przez to stały uszczerbek na zdrowiu lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu.

3. Właściwość miejscową wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, ustala się:

1) w stosunku do żołnierzy czynnej służby wojskowej – ze względu na miejsce stacjonowania jednostki wojskowej lub pododdziału jednostki wojskowej, w której pełnią służbę;

2) w stosunku do pozostałych osób – ze względu na miejsce ich stałego zamieszkania.

4. Właściwość miejscowa wojskowych komisji lekarskich, o których mowa:

1) w ust. 1 pkt 2,

2) w ust. 1 pkt 3 w zakresie orzekania w stosunku do żołnierzy niezawodowych oraz żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe na okrętach oraz w jednostkach Marynarki Wojennej

– obejmuje terytorium całego kraju.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 3.[Właściwość miejscowa rejonowych wojskowych komisji lekarskich] Do rejonowych wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, stosownie do ich właściwości miejscowej, należy orzekanie o:

1) stopniu uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby oraz o związku śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby w stosunku do:

a) żołnierzy niezawodowych, w tym również w służbie kandydackiej,

b) żołnierzy zawodowych,

c) żołnierzy rezerwy i żołnierzy w stanie spoczynku;

2) stopniu uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej oraz o związku śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku w stosunku do osób powołanych do czynnej służby wojskowej lub z niej zwolnionych, które uległy wypadkowi w czasie bezpośredniej drogi do jednostki wojskowej lub z powrotem.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 4. (uchylony).

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 5. (uchylony).

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 6.[Właściwość rzeczowa Wojskowej Komisji Lotniczo-Lekarskiej w Warszawie] Do Rejonowej Wojskowej Komisji Lotniczo-Lekarskiej w Warszawie należy orzekanie o stopniu uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby oraz o związku śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby w stosunku do żołnierzy zawodowych – członków personelu latającego, personelu naziemnego zabezpieczenia lotów i personelu służby inżynieryjno-lotniczej.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 7. (uchylony).

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 8.[Właściwość rzeczowa Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej] Do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w Gdańsku należy:

1) orzekanie w sprawach, o których mowa w § 3, w stosunku do osób wymienionych w tym przepisie, zgodnie z właściwością miejscową określoną w § 2 ust. 3;

2) orzekanie o stopniu uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby oraz o związku śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby w stosunku do żołnierzy niezawodowych oraz żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe na okrętach oraz w jednostkach Marynarki Wojennej, zgodnie z właściwością miejscową określoną w § 2 ust. 4 pkt 2.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 9. (uchylony).

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 10. (uchylony).

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 11.[Właściwość rzeczowa Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej] Do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej należy:

1) sprawowanie służbowego i merytorycznego kierownictwa oraz nadzoru nad działalnością wojskowych komisji lekarskich w sprawach orzeczniczych dotyczących ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby oraz związku śmierci ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby, rozstrzyganie kwestii spornych lub nasuwających szczególne wątpliwości oraz wydawanie w tym przedmiocie wiążących zaleceń;

2) rozpatrywanie odwołań od orzeczeń pozostałych wojskowych komisji lekarskich, zajmowanie stanowiska wobec sprzeciwów do projektów orzeczeń i orzeczeń wojskowych komisji lekarskich i zatwierdzanie orzeczeń i określonych projektów orzeczeń wydawanych przez pozostałe wojskowe komisje lekarskie w sprawach, o których mowa w pkt 1;

3) analiza całokształtu zagadnień związanych z orzecznictwem wojskowo-lekarskim i działalnością orzeczniczo-lekarską wojskowych komisji lekarskich w sprawach, o których mowa w pkt 1;

4) współpraca z organami wojskowymi i Wojskową Izbą Lekarską oraz instytucjami naukowo-badawczymi i orzeczniczo-lekarskimi spoza wojska w zakresie orzecznictwa wojskowo-lekarskiego w sprawach, o których mowa w pkt 1.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 3

Kierowanie do wojskowych komisji lekarskich

§ 12.[Skierowanie do wojskowych komisji lekarskich] Do wojskowych komisji lekarskich kieruje się z urzędu lub na prośbę osoby ubiegającej się o wydanie orzeczenia lekarskiego.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 13.[Zarządzenie o skierowaniu do wojskowej komisji lekarskiej] 1. Skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej zarządza:

1) dowódca jednostki wojskowej – w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w podległej jednostce;

2) bezpośredni przełożony – w stosunku do dowódcy jednostki wojskowej;

3) właściwy szef wojewódzkiego sztabu wojskowego – w pozostałych przypadkach.

2. Za dowódcę jednostki wojskowej w rozumieniu ust. 1 uważa się również:

1) szefa (komendanta) jednostki organizacyjnej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub dyrektora (szefa) komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej albo dyrektora (kierownika) innej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Ministra Obrony Narodowej;

2) wojskowego komendanta uzupełnień, właściwego ze względu na miejsce wypadku osoby powołanej do czynnej służby wojskowej, która uległa wypadkowi w czasie odbywania drogi z miejsca zamieszkania do jednostki wojskowej lub z powrotem;

3) kierownika studium wojskowego szkoły wyższej – jeżeli wypadkowi uległ student w związku z odbywaniem szkolenia w ramach studium wojskowego;

4) kierownika jednostki organizacyjnej poza resortem obrony narodowej – jeżeli wypadkowi uległ żołnierz wyznaczony do pełnienia służby w tej jednostce.

3. Skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej mogą zarządzić także: przewodniczący Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej oraz przewodniczący rejonowej wojskowej komisji lekarskiej, Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych i Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej – w stosunku do każdego żołnierza w sprawach rozpatrywanych przez te komisje.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 14.[Przekazanie informacji i dokumentów komisji lekarskiej] 1. Organ wojskowy kierujący żołnierza do wojskowej komisji lekarskiej jest obowiązany przekazać tej komisji wszelkie informacje oraz dokumenty, które dotyczą wypadku lub zachorowania żołnierza i mogą mieć znaczenie dla ustalenia związku choroby ze służbą wojskową.

2. Na wniosek przewodniczącego wojskowej komisji lekarskiej organy wojskowe, o których mowa w ust. 1, są obowiązane dostarczyć komisji również inne dokumenty niezbędne do wydania orzeczenia.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 15.[Wzór karty skierowania] Wzór karty skierowania do wojskowej komisji lekarskiej określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 4

Orzekanie przez wojskowe komisje lekarskie i tryb zatwierdzania orzeczeń

§ 16.[Podstawa wydania orzeczenia] 1. Wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wykorzystując:

1) odpis przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza;

2) informację o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich;

3) historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego;

4) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w danym środowisku służby;

5) książkę zdrowia żołnierza;

6) protokół powypadkowy.

1a. Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniającą wykryte schorzenia i przebyte urazy z ich przebiegiem i wynikiem leczenia, a także czynniki ryzyka wynikające ze szczególnych właściwości lub warunków służby na zajmowanych stanowiskach, sporządza lekarz jednostki na podstawie badania lekarskiego, karty opisu stanowiska służbowego, karty badań profilaktycznych i okresowych oraz dokumentacji medycznej i orzeczniczo-lekarskiej żołnierza.

1b. Wzór informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

2. W uzasadnionych przypadkach wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji lekarskiej.

3. Orzeczenie wydaje się niezwłocznie po skompletowaniu dokumentacji i po przeprowadzeniu niezbędnych badań.

4. Orzeczenie o stopniu uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej wydaje się po zakończeniu leczenia, jednakże nie później niż przy zwolnieniu ze służby wojskowej. Orzeczenie o stopniu uszczerbku na zdrowiu może być wydane również przed zakończeniem leczenia, jeżeli uszczerbek na zdrowiu jest niewątpliwy.

5. Wojskowa komisja lekarska orzeka o stopniu uszczerbku na zdrowiu z urzędu, jeżeli podczas badania stwierdziła chorobę powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

6. Jeżeli wojskowa komisja lekarska nie może wydać orzeczenia z powodu braku dostatecznych dowodów, w szczególności dotyczących schorzeń i śmierci oraz jej związku ze służbą wojskową, powiadamia o tym zainteresowaną osobę, informując ją o konieczności dostarczenia dokumentów będących w jej posiadaniu, w terminie nieprzekraczającym 14 dni. Komisja może także zobowiązać organ kierujący do dostarczenia brakujących dokumentów w terminie nieprzekraczającym 14 dni.

7. Po upływie terminu wyznaczonego do dostarczenia brakujących dokumentów wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 17.[Stopień uszczerbku na zdrowiu] 1. Stopień uszczerbku na zdrowiu ustala się w procentach, według stanu zdrowia żołnierza w dniu wydania orzeczenia, zgodnie z „Wykazem ustalającym normy oceny uszczerbku na zdrowiu”, stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia.

2. W razie utraty lub uszkodzenia organu, narządu albo układu, których funkcje przed wypadkiem lub chorobą były już wcześniej upośledzone, stopień uszczerbku na zdrowiu określa się w wysokości różnicy pomiędzy stopniem uszczerbku na zdrowiu po wypadku lub przebyciu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej a stopniem upośledzenia istniejącego wcześniej. Jeżeli nie jest możliwe określenie, w jakim stopniu organ, narząd albo układ były upośledzone przed wypadkiem lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, przyjmuje się, że wcześniejszego upośledzenia funkcji nie było.

3. Przy wielomiejscowych uszkodzeniach kończyny lub jej części ogólny stopień uszczerbku na zdrowiu równa się sumie procentów uszczerbku ustalonych dla poszczególnych uszkodzeń, z tym że procent ten nie może być wyższy od procentu przewidzianego dla utraty uszkodzonej kończyny lub jej części.

4. Jeżeli wypadek albo choroba pozostająca w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej spowodowały uszkodzenie kilku kończyn, narządów albo układów, ogólny stopień uszczerbku na zdrowiu równa się sumie procentów uszczerbków ustalonych dla poszczególnych uszkodzeń, z ograniczeniem do 100%.

5. Jeżeli procent uszczerbku na zdrowiu określony jest w wykazie, o którym mowa w ust. 1, w granicach od – do, przy ustalaniu stopnia uszczerbku na zdrowiu należy brać pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu albo układu oraz towarzyszące powikłania.

6. Jeżeli dla danego przypadku brak jest odpowiedniej pozycji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, należy ocenić ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można przy tym ustalić stopień uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji tego wykazu.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 18.[Związek śmierci żołnierza ze służbą wojskową] 1. Związek śmierci żołnierza ze służbą wojskową wskutek wypadku ustala się na podstawie akt postępowania powypadkowego i dokumentacji lekarskiej.

2. Związek śmierci żołnierza ze służbą wojskową wskutek choroby ustala się na podstawie dokumentacji lekarskiej oraz opisu przebiegu i warunków pełnienia służby przez żołnierza.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 19.[Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej] 1. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej dotyczące ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu żołnierza powinno:

1) zawierać określenie następstw wypadku lub rozpoznanie choroby, łącznie z towarzyszącymi powikłaniami;

2) określać procentowy stopień uszczerbku na zdrowiu;

3) ustalać, czy stwierdzony uszczerbek na zdrowiu żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową.

2. Wzór orzeczenia w sprawie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

3. Orzeczenie dotyczące żołnierza zmarłego powinno:

1) zawierać przyczynę śmierci;

2) ustalać, czy śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby.

4. Wzór orzeczenia w sprawie ustalenia związku śmierci ze służbą wojskową określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 20.[Uzasadnienie orzeczenia] Orzeczenia, o których mowa w § 19 ust. 1 i 3, powinny ponadto zawierać:

1) szczegółowe uzasadnienie;

2) podpisy wszystkich członków komisji biorących udział w wydaniu orzeczenia oraz pieczęć urzędową komisji.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 21.[Orzeczenie o związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej] Wojskowa komisja lekarska, orzekając o związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, kieruje się kryteriami zawartymi w wykazie chorób określonym na podstawie art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, zwanej dalej „ustawą”.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 22.[Skład orzekający komisji] 1. Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy; orzeczenie podpisują wszyscy członkowie komisji.

2. Członek komisji, o której mowa w ust. 1, mający odrębne zdanie, może wnieść na piśmie sprzeciw od orzeczenia z podaniem uzasadnienia. Przewodniczący komisji przesyła ten sprzeciw łącznie z orzeczeniem i pozostałymi dokumentami do wojskowej komisji lekarskiej wyższego szczebla, która jest obowiązana zająć stanowisko w sprawie w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprzeciwu.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 23.[Zawiadomienie zainteresowanego o treści orzeczenia] [1] Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej ustalające uszczerbek na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby doręcza się na piśmie stronie postępowania.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 24.[Zatwierdzenie orzeczenia] [2] 1. Projekt orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, ustalający związek śmierci ze służbą wojskową, przed jego wydaniem podlega zatwierdzeniu przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską.

2. W razie zatwierdzenia projektu orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie w brzmieniu zatwierdzonego projektu i doręcza je osobie uprawnionej do odszkodowania, wymienionej w art. 12 ustawy.

3. W razie niezatwierdzenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska zarządza ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowego orzeczenia przez komisję, której orzeczenie nie zostało zatwierdzone, z uwzględnieniem jej stanowiska.

4. Od orzeczenia wydanego przez wojskową komisję lekarską osobie uprawnionej do odszkodowania, wymienionej w art. 12 ustawy, przysługuje odwołanie.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 25.[Wpis orzeczenia do książki zdrowia żołnierza] Treść orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wpisuje się do książki zdrowia żołnierza (emeryta, rencisty wojskowego).

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 5

Rozpatrywanie odwołań i sprzeciwów od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich

§ 26.[Odwołanie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji] 1. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183).

2. [3] Odwołanie wnosi się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej za pośrednictwem wojskowej komisji lekarskiej, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 27.[Skład komisji rozpatrującej odwołanie] 1. Wojskowe komisje lekarskie rozpatrują odwołania w składzie trzech lekarzy.

2. [4] Wojskowa komisja lekarska rozpatrująca odwołanie orzeka na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach orzeczniczo-lekarskich. W razie potrzeby komisja może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie lub skierować orzekanego na obserwację szpitalną. Komisja może również przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania komisji, która wydała orzeczenie.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 28.[Rozpatrywanie sprzeciwów] Przepis § 27 stosuje się odpowiednio do rozpatrywania sprzeciwów, z tym że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska rozpatruje sprzeciwy w składzie pięciu lekarzy.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 29.[Zawiadomienie o treści orzeczenia komisji odwoławczej] 1. Wojskowa komisja lekarska, która wydała orzeczenie w trybie określonym w § 24 ust. 3, § 27 lub § 28, zawiadamia na piśmie właściwą komisję lekarską o utrzymaniu w mocy orzeczenia lub jego uchyleniu oraz o trybie wydania nowego orzeczenia; do komisji przesyła się również nowe orzeczenie oraz dokumentację orzeczniczo-lekarską.

2. Przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej, która wydała orzeczenie w trybie określonym w § 24 ust. 3, § 27 lub § 28, przesyła orzeczenie osobie badanej, organowi wojskowemu właściwemu do ustalania prawa do odszkodowania, dowódcy macierzystej jednostki wojskowej badanego, a w przypadku orzeczeń wydawanych w stosunku do emerytów lub rencistów wojskowych – także wojskowemu organowi emerytalnemu.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 6

Uchylanie orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w trybie nadzoru

§ 30.[Uchylanie orzeczeń wojskowych komisji lekarskich] 1. Minister Obrony Narodowej może w trybie nadzoru uchylić każde orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej sprzeczne z prawem lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych.

2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również przewodniczącemu Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

§ 31.[Ponowne rozpatrzenie sprawy] 1. W razie uchylenia orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej organ, o którym mowa w § 30, zarządza ponowne rozpatrzenie sprawy przez wyznaczoną wojskową komisję lekarską, udzielając jej wiążących zaleceń.

2. Wyznaczona wojskowa komisja lekarska, wydając nowe orzeczenie, zawiadamia o tym wojskową komisję lekarską, której orzeczenie zostało uchylone, organ, który wydał decyzję w trybie nadzoru, oraz odpowiednio właściwy wojskowy organ emerytalny lub organ wojskowy właściwy do ustalenia prawa do odszkodowania.

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Rozdział 7

Przepis końcowy

§ 32.[Wejście w życie] Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.1)

1) Z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia utraciły moc: rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 marca 1973 r. w sprawie ustalania stopnia trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. Nr 13, poz. 93, z 1976 r. Nr 41, poz. 242 oraz z 1992 r. Nr 57, poz. 278) oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278, z 1994 r. Nr 31, poz. 113 oraz z 2000 r. Nr 97, poz. 1059) w zakresie, w jakim dotyczyło ono właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie ustalania uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierza ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby.

Załączniki do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej
z dnia 8 sierpnia 2003 r.

Załącznik nr 1

WZÓR - KARTA SKIEROWANIA

Załącznik nr 2

WYKAZ USTALAJĄCY NORMY OCENY USZCZERBKU NA ZDROWIU

A. Uszkodzenia głowy

Procent uszczerbku na zdrowiu

1. Uszkodzenia powłok czaszki (bez uszkodzeń kostnych):

a) znaczne uszkodzenie powłok czaszki, rozległe, ściągające blizny – w zależności od rozmiaru

5–10

b) oskalpowanie

25

2. Uszkodzenie kości sklepienia i podstawy czaszki (wgłębienia, szczeliny, fragmentacja) – zależnie od rozległości uszkodzeń

5–10

3. Ubytek w kościach czaszki:

a) o średnicy poniżej 2,5 cm

7

b) o średnicy powyżej 2,5 cm – w zależności od rozmiarów

10–25

Uwaga: Jeżeli przy uszkodzeniach i ubytkach kości czaszki (poz. 2 i 3) występują jednocześnie uszkodzenia powłok czaszki (poz. 1), należy osobno oceniać stopień uszczerbku za uszkodzenia lub ubytki kości według poz. 2 lub 3 i osobno za uszkodzenia powłok czaszki według poz. 1.

4. Powikłania towarzyszące uszkodzeniom wymienionym w poz. 1, 2 i 3 w postaci: nawracającego się wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego, przewlekłego zapalenia kości, ropowicy podczepcowej leczonej operacyjnie, zakrzepicy powłok, przepukliny mózgowej – ocenia się dodatkowo – w zależności od rodzaju i stopnia powikłań

5–15

5. Porażenia i niedowłady połowicze:

a) porażenia połowicze lub paraplegie (porażenia kończyn dolnych) uniemożliwiające samodzielne stanie i chodzenie 0–1° wg Skali Lovette'a

100

b) głęboki niedowład połowiczy lub parapareza 2° wg Skali Lovette'a

60–80

c) średniego stopnia niedowład połowiczy lub parapareza kończyn dolnych 3° wg Skali Lovette'a

40–60

d) niewielki lub dyskretny niedowład połowiczy lub niedowład kończyn dolnych 4° wg Skali Lovette'a, dyskretny deficyt siły przy obecności zaburzeń napięcia mięśniowego, niedostateczności precyzji ruchów itp.

5–35

e) monoparezy pochodzenia ośrodkowego:

– kończyna górna wg Skali Lovette'a

prawa

40

lewa

30

1–2°

prawa

30–35

lewa

20–25

3–4°

prawa

5–25

lewa

5–15

– kończyna dolna wg Skali Lovette'a

40

1–2°

30

3–4°

5–20

6. Zespoły pozapiramidowe:

a) utrwalony zespół pozapiramidowy znacznie utrudniający sprawność ustroju i wymagający opieki innych osób

100

b) zespół pozapiramidowy naruszający sprawność ustroju z zaburzeniami mowy, napadami ocznymi itp.

80

c) zaznaczony zespół pozapiramidowy

30

7. Zaburzenia równowagi pochodzenia móżdżkowego:

a) uniemożliwiające chodzenie i samodzielne funkcjonowanie

100

b) utrudniające chodzenie i sprawność ruchową w stopniu znacznym

70–80

c) miernego stopnia utrudnienie chodu i sprawności ruchowej

30–60

d) dyskretnie wpływające na sposób chodu i niewielkie upośledzenie zborności i precyzji ruchów

5–25

8. Padaczka:

a) z licznymi napadami ze współistnieniem zaburzeń psychicznych, charakteropatii, otępienia, wymagających opieki innej osoby

100

b) padaczka z zaburzeniami psychicznymi w zależności od ich nasilenia

30–70

c) padaczka bez zaburzeń psychicznych w zależności od częstości napadów

20–40

Uwaga: Podstawą rozpoznania padaczki są obserwacje przez lekarza napadu, typowe zmiany eeg., dokumentacja ambulatoryjna bądź szpitalna.

9. Zaburzenia neurologiczne i psychiczne uwarunkowane organicznie (encefalopatie):

a) otępienie lub ciężkie zaburzenia zachowania i emocji uniemożliwiające samodzielną egzystencję

100

b) encefalopatie ze zmianami charakterologicznymi w zależności od stopnia

50–70

c) encefalopatie bez zmian charakterologicznych

30

Uwaga: Za encefalopatią poza zespołem psychoorganicznym przemawiają odchylenia przedmiotowe w stanie neurologicznym, zmiany w zapisie eeg. Encefalopatia powinna być potwierdzona badaniami dodatkowymi.

10. Zaburzenia adaptacyjne będące następstwem urazów i wypadków, w których nie doszło do trwałych uszkodzeń OUN:

a) utrwalone nerwice związane z urazem czaszkowo-mózgowym

5–10

b) ujawnienie się psychozy w następstwie ciężkiego stresu

50–80

11. Zaburzenia mowy:

a) afazja całkowita (sensoryczna lub sensoryczno-motoryczna) z agrafią i aleksją

80

b) afazja całkowita motoryczna

60

c) afazja znacznego stopnia utrudniająca porozumiewanie się

40

d) afazja nieznacznego stopnia

20

12. Zespoły podwzgórzowe pourazowe (cukrzyca, moczówka prosta, nadczynność tarczycy i inne zaburzenia wewnątrzwydzielnicze pochodzenia ośrodkowego):

a) znacznie upośledzające czynność ustroju

60

b) nieznacznie upośledzające czynność ustroju

30

13. Uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwów ruchowych gałki ocznej:

a) nerwu okoruchowego:

w zakresie mięśni wewnętrznych oka – w zależności od stopnia uszkodzenia

5–15

w zakresie mięśni zewnętrznych oka – w zależności od stopnia uszkodzenia

10–30

b) nerwu bloczkowego

3

c) nerwu odwodzącego – w zależności od stopnia uszkodzenia

1–15

14. Uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwu trójdzielnego – w zależności od stopnia uszkodzenia

10–20

15. Uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwu twarzowego – w zależności od stopnia uszkodzenia

10–20

Uwaga: Uszkodzenie nerwu twarzowego łącznie z pęknięciem kości skalistej należy ocenić według poz. 49.

16. Uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwów językowo-gardłowego i błędnego – w zależności od stopnia zaburzeń mowy, połykania, oddechu, krążenia i funkcji przewodu pokarmowego

10–50

17. Uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwu dodatkowego – w zależności od stopnia uszkodzenia

5–15

18. Uszkodzenie częściowe lub całkowite nerwu podjęzykowego – w zależności od stopnia uszkodzenia

10–20

B. Uszkodzenia twarzy

19. Uszkodzenie powłok twarzy (blizny i ubytki):

a) oszpecenia bez zaburzeń funkcji – w zależności od rozmiarów blizn i ubytków w powłokach twarzy

1–10

b) oszpecenia z miernymi zaburzeniami funkcji – w zależności od rozmiarów blizn i ubytków w powłokach twarzy oraz stopnia zaburzeń funkcji

10–30

c) oszpecenia połączone z dużymi zaburzeniami funkcji (przyjmowanie pokarmu, zaburzenia oddychania, mowy, ślinotok i zaburzenia funkcji powiek itp.) – w zależności od rozmiaru blizn i ubytków w powłokach twarzy oraz stopnia zaburzeń funkcji

30–60

20. Uszkodzenia nosa:

a) uszkodzenie nosa bez zaburzeń oddychania i powonienia – zależnie od rozległości uszkodzenia

1–10

b) uszkodzenie nosa z zaburzeniami oddychania – zależnie od rozległości uszkodzenia i stopnia zaburzeń oddychania

5–20

c) uszkodzenie nosa z zaburzeniami oddychania i powonienia – w zależności od stopnia zaburzeń w oddychaniu i powonieniu

10–25

d) utrata powonienia w następstwie uszkodzenia przedniego dołu czaszkowego

5

e) utrata nosa w całości (łącznie z kośćmi nosa)

30

Uwaga: Jeżeli uszkodzenie nosa wchodzi w zespół objętych uszkodzeń poz. 19, należy stosować ocenę według tej pozycji (tj. według poz. 19).

21. Utrata zębów:

a) siekacze i kły – za każdy ząb

1

b) pozostałe zęby począwszy od dwóch – za każdy ząb (niezależnie od zaprotezowania)

1

22. Utrata części szczęki lub żuchwy (łącznie z oszpeceniem i utratą zębów) – staw rzekomy – zależnie od rozległości ubytków, stanu odżywiania i powikłań

15–30

23. Utrata szczęki (łącznie z oszpeceniem i utratą zębów):

a) szczęki

40

b) żuchwy

50

24. Złamania szczęki i/lub żuchwy wygojone z przemieszczeniem odłamów:

a) bez zaburzeń czynności stawu skroniowo-żuchwowego – w zależności od stopnia zniekształcenia i rozwarcia szczęk

1–5

b) z zaburzeniami czynności stawu skroniowo-żuchwowego – w zależności od stopnia zaburzeń żucia i rozwarcia szczęk

5–10

25. Ubytek podniebienia:

a) z zaburzeniami mowy i połykania – w zależności od stopnia zaburzeń

10–30

b) z dużymi zaburzeniami mowy i połykania – w zależności od stopnia zaburzeń

25–40

26. Ubytki języka:

a) bez zaburzeń mowy i połykania

3

b) z zaburzeniami mowy i połykania – w zależności od stopnia zaburzeń

5–15

c) z dużymi zaburzeniami mowy – w zależności od stopnia zaburzeń

15–40

d) całkowita utrata języka

50

C. Uszkodzenia narządu wzroku

27. a) przy obniżeniu ostrości wzroku lub utracie wzroku jednego lub obojga oczu uszczerbek na zdrowiu określa się według następującej tabeli:

1,0

(10/10)

0,9

(9/10)

0,8

(8/10)

0,7

(7/10)

0,6

(6/10)

0,5

(1/2)

0,4

(4/10)

0,3

(3/10)

0,2

(2/10)

0,1

(1/10)

0

Procent uszczerbku na zdrowiu

1,0

(10/10)

0

2,5

5

7,5

10

12,5

15

20

25

30

35

0,9

(9/10)

2,5

5

7,5

10

12,5

15

20

25

30

35

40

0,8

(8/10)

5

7,5

10

12,5

15

20

25

30

35

40

45

0,7

(7/10)

7,5

10

12,5

15

20

25

30

35

40

45

50

0,6

(6/10)

10

12,5

15

20

25

30

35

40

45

50

55

0,5

(1/2)

12,5

15

20

25

30

35

40

45

50

55

60

0,4

(4/10)

15

20

25

30

35

40

45

50

55

60

65

0,3

(3/10)

20

25

30

35

40

45

50

55

60

65

70

0,2

(2/10)

25

30

35

40

45

50

55

60

65

70

80

0,1

(1/10)

30

35

40

45

50

55

60

65

70

80

90

0

35

40

45

50

55

60

65

70

80

90

100

Uwaga: Ostrość wzroku zawsze określa się po korekcji szkłami zarówno przy zmętnieniu rogówki lub soczewki, jak i przy współistnieniu uszkodzenia siatkówki lub nerwu wzrokowego.

b) utrata wzroku jednego oka z wyłuszczeniem gałki ocznej

38

28. Porażenie nastawności (akomodacji) – przy zastosowaniu szkieł poprawczych:

a) jednego oka

15

b) obojga oczu

30

29. Uszkodzenie gałki ocznej wskutek urazów tępych:

a) rozdarcie naczyniówki jednego oka

według tabeli ostrości wzroku

(poz. 27 lit. a)

b) zapalenie naczyniówki i siatkówki jednego oka, powodujące zaburzenia widzenia środkowego lub obwodowego

c) przedziurawienie plamki żółtej jednego oka

d) zanik nerwu wzrokowego

30. Uszkodzenie gałki ocznej wskutek urazów drążących:

a) blizny rogówki lub twardówki (garbiak twardówki)

według tabeli ostrości wzroku

(poz. 27 lit. a)

b) zaćma urazowa (uszkodzenie soczewki)

c) ciało obce wewnątrzgałkowe powodujące obniżenie ostrości wzroku

31. Uszkodzenie gałki ocznej wskutek urazów chemicznych i termicznych (oparzenia itp.)

32. Koncentryczne zwężenie pola widzenia ocenia się według niżej podanej tabeli:

Zwężenie do

Przy nienaruszonym drugim oku

W obu oczach

Przy ślepocie drugiego oka

60°

0%

0%

35%

50°

5%

15%

45%

40°

10%

25%

55%

30°

15%

50%

70%

20°

20%

80%

85%

10°

25%

90%

95%

poniżej 10°

35%

95%

100%

33. Połowicze niedowidzenia:

a) dwuskroniowe

60

b) dwunosowe

30

c) jednoimienne

25

d) jednoimienne górne

10

e) jednoimienne dolne

40

34. Utrata funkcji soczewki po operacyjnym usunięciu zaćmy pourazowej, bezsoczewkowość pourazowa, przy braku jednoczesnego pojedynczego widzenia obuocznego:

a) w jednym oku

25

b) w obu oczach

40

35. Usunięcie zaćmy pourazowej ze wszczepieniem sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej:

a) w jednym oku

15

b) w obojgu oczach

30

36. Zaburzenia w drożności przewodów łzowych (łzawienie):

a) w jednym oku

10

b) w obu oczu

15

37. Odwarstwienie siatkówki jednego oka – oceniać według tabeli ostrości wzroku (poz. 27 lit. a) oraz według tabeli koncentrycznego zwężenia pola widzenia (poz. 32)

38. Jaskra – oceniać według tabeli ostrości wzroku (poz. 27 lit. a) oraz według tabeli koncentrycznego zwężenia pola widzenia (poz. 32), z zastrzeżeniem, że ogólny procent uszczerbku na zdrowiu nie może wynosić więcej niż 35% za jedno oko i 100% za oboje oczu.

39. Wytrzeszcz tętniący – w zależności od stopnia

50–100

40. Zaćma urazowa

według tabeli ostrości wzroku

(poz. 27 lit. a)

41. Przewlekłe zapalenie spojówek

10

D. Uszkodzenie narządu słuchu

42. Przy upośledzeniu ostrości słuchu procent uszczerbku na zdrowiu określa się według niżej podanej tabeli:

Obliczanie procentowego uszczerbku na zdrowiu z tytułu utraty słuchu według Rosera

(w mod.)

0–25 dB

26 do 40 dB

41 do 70 dB

pow. 70 dB

0–25 dB

0%

5%

10%

20%

26 do 40 dB

5%

15%

20%

30%

41 do 70 dB

10%

20%

30%

40%

powyżej 70 dB

20%

30%

40%

50%

Uwaga: oblicza się średnią dla ucha prawego i lewego oddzielnie dla 500, 1000 i 2000 Hz.

43. Urazy małżowiny usznej:

a) utrata części małżowiny

5

b) zniekształcenie małżowiny (blizny, oparzenia i odmrożenia) – w zależności od stopnia

5–10

c) utrata jednej małżowiny

15

d) utrata obu małżowin

25

44. Zwężenie lub zarośnięcie zewnętrznego przewodu słuchowego:

a) jednostronne z osłabieniem lub przytępieniem słuchu

oceniać według tabeli ostrości słuchu

(poz. 42)

b) obustronne z osłabieniem lub przytępieniem słuchu

45. Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego:

a) jednostronne

5

b) obustronne

10

46. Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego powikłane perlakiem, próchnicą kości lub polipem ucha – w zależności od stopnia powikłań:

a) jednostronne

5–15

b) obustronne

10–20

47. Uszkodzenie ucha środkowego w następstwie złamania kości skroniowej z upośledzeniem słuchu

oceniać według tabeli ostrości słuchu

(poz. 42)

48. Uszkodzenie ucha wewnętrznego:

a) z uszkodzeniem części słuchowej

oceniać według tabeli ostrości słuchu

(poz. 42)

b) z uszkodzeniem części statycznej – w zależności od stopnia uszkodzenia

20–50

c) z uszkodzeniem części słuchowej i statycznej – w zależności od stopnia uszkodzenia

30–60

49. Uszkodzenie nerwu twarzowego, łącznie z pęknięciem kości skalistej:

a) jednostronne – w zależności od stopnia uszkodzenia

25–40

b) dwustronne

60

E. Uszkodzenie szyi, krtani, tchawicy i przełyku

50. Uszkodzenie gardła z upośledzeniem funkcji

5–25

51. Uszkodzenie lub zwężenie krtani pozwalające na obchodzenie się bez rurki tchawiczej – w zależności od stopnia zwężenia

10–30

52. Uszkodzenie krtani, powodujące konieczność stałego noszenia rurki tchawiczej:

a) z zaburzeniami głosu – w zależności od stopnia

35–50

b) z bezgłosem

60

53. Uszkodzenie tchawicy – w zależności od stopnia jej zwężenia

20–60

54. Uszkodzenie przełyku powodujące:

a) częściowe trudności w odżywianiu – w zależności od stopnia upośledzenia stanu odżywienia

10–30

b) odżywianie tylko płynami

50

c) całkowitą niedrożność przełyku ze stałą przetoką żołądkową

80

55. Uszkodzenie tkanek miękkich (skóry i mięśni) szyi z ograniczeniem ruchomości szyi – w zależności od stopnia uszkodzenia i ustawienia głowy

10–30

Uwaga: Uszkodzenie tkanek miękkich z jednoczesnym uszkodzeniem kręgosłupa szyjnego należy oceniać według poz. 89.

F. Uszkodzenia klatki piersiowej i ich następstwa

56. Blizny powłok klatki piersiowej ograniczające ruchomość klatki piersiowej – w zależności od stopnia ograniczenia ruchomości klatki piersiowej

10–30

57. Utrata gruczołu piersiowego w części lub w całości

10–25

58. Uszkodzenia przynajmniej 2 żeber (złamanie itp.):

a) z obecnością zniekształceń klatki piersiowej i bez zmniejszenia pojemności życiowej płuc

10

b) z obecnością zniekształceń klatki piersiowej i zmniejszeniem pojemności życiowej płuc – w zależności od stopnia zmniejszenia pojemności życiowej

15–25

59. Złamanie mostka ze zniekształceniem

10

60. Zapalenie kości (przetoki) żeber lub mostka

20

61. Uszkodzenie płuc i opłucnej (zrosty opłucnowe, uszkodzenia tkanki płucnej, ubytki tkanki płucnej, ciała obce itp.):

a) bez niewydolności oddechowej

10

b) z niewydolnością oddechową – w zależności od stopnia

20–40

62. Uszkodzenia tkanki płucnej powikłane przetokami, ropniem płuc – w zależności od stopnia niewydolności oddechowej

40–80

Uwaga: Przy orzekaniu według poz. 60 i 61 stopień uszkodzenia tkanki płucnej i niewydolności oddechowej potwierdzić badaniem spirometrycznym i badaniem rentgenowskim.

63. Uszkodzenie serca lub osierdzia:

a) z wydolnym układem krążenia

10

b) z objawami względnej wydolności układu krążenia

30

c) z objawami niewydolności krążenia – w zależności od stopnia niewydolności

40–90

Uwaga: Stopień uszkodzenia serca oceniać należy na podstawie badania radiologicznego, elektrokardiograficznego i badania ECHO.

64. Przepukliny przeponowe w zależności od stopnia zaburzeń funkcji przewodu pokarmowego, oddychania i krążenia

20–40

G. Uszkodzenia brzucha i ich następstwa

65. Uszkodzenia powłok jamy brzusznej (przepukliny urazowe, wysiłkowe, przetoki itd.) – w zależności od umiejscowienia i rozmiarów uszkodzenia powłok jamy brzusznej

5–30

Uwagi: 1) Za przepukliny urazowe uważa się przepukliny spowodowane pourazowym uszkodzeniem powłok brzusznych (np. po rozerwaniu mięśni powłok brzusznych).

2) Za przepukliny tzw. wysiłkowe uważa się przepukliny spowodowane nagłym wysiłkiem fizycznym lub gwałtownym ruchem.

66. Uszkodzenie żołądka, jelit i sieci:

a) bez zaburzeń funkcji przewodu pokarmowego i przy dostatecznym stanie odżywienia

10

b) z zaburzeniami trawienia i niedostatecznym stanem odżywienia – w zależności od stopnia zaburzeń i stanu odżywienia

15–50

67. Przetoki jelitowe, kałowe i odbyt sztuczny – w zależności od stopnia zanieczyszczania się i zmian zapalnych tkanek otaczających przetokę:

a) jelita cienkiego

30–80

b) jelita grubego

20–50

68. Przetoki okołoodbytnicze

15

69. Uszkodzenie zwieracza odbytu, powodujące stałe, całkowite nietrzymanie kału i gazów

60

70. Wypadnięcie odbytnicy – w zależności od stopnia wypadnięcia

10–30

71. Utrata śledziony:

a) bez zmian w obrazie krwi

15

b) ze zmianami w obrazie krwi lub ze zrostami otrzewnowymi

30

72. Uszkodzenia wątroby, dróg żółciowych lub trzustki:

a) bez zaburzeń ich czynności

5–10

b) z zaburzeniami ich czynności w zależności od stopnia

20–60

H. Uszkodzenie narządów moczowo-płciowych

73. Uszkodzenie jednej nerki lub obu nerek powodujące upośledzenie ich funkcji – w zależności od stopnia

10–25

74. Utrata jednej nerki przy drugiej zdrowej i prawidłowo działającej

35

75. Utrata jednej nerki przy upośledzeniu funkcjonowania drugiej nerki – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji pozostałej nerki

40–75

76. Uszkodzenie moczowodu powodujące zwężenie jego światła

20

77. Uszkodzenie pęcherza – w zależności od stopnia zmniejszenia jego pojemności, zaburzeń w oddawaniu moczu, przewlekłych stanów zapalnych

10–30

78. Przetoki dróg moczowych i pęcherza moczowego – w zależności od stopnia stałego zanieczyszczania się moczem

20–50

79. Zwężenie cewki moczowej:

a) powodujące trudności w oddawaniu moczu

15

b) z nietrzymaniem lub zaleganiem moczu

30–50

c) z nietrzymaniem lub zaleganiem moczu z powikłaniami

50–60

80. Utrata prącia

40

81. Częściowa utrata prącia

20

82. Utrata jednego jądra lub jajnika

20

83. Utrata obu jąder lub obu jajników

40

84. Wodniak jądra

10

85. Utrata macicy:

a) w wieku do 50 lat

40

b) w wieku powyżej 50 lat

20

86. Uszkodzenie krocza powodujące wypadnięcie narządów rodnych:

a) pochwy

10

b) pochwy i macicy

30

I. Ostre zatrucia i ich następstwa

(Orzekać nie wcześniej niż po 6 miesiącach)

87. Nagłe zatrucie gazami lub/i substancjami (z wyjątkiem zatruć pokarmowych):

a) ze stwierdzoną utratą przytomności, lecz bez wtórnych powikłań

10

b) powodujące uszkodzenie układu krwiotwórczego i narządów wewnętrznych (rozedma, przewlekły nieżyt krtani, tchawicy i oskrzeli) – w zależności od stopnia uszkodzenia

10–25

Uwaga: Uszkodzenia układu nerwowego spowodowane nagłym zatruciem gazami należy oceniać według odpowiednich pozycji dotyczących układu nerwowego.

88. Nagłe zatrucie pokarmami powodujące uszkodzenie narządów miąższowych przewodu pokarmowego – w zależności od stopnia uszkodzenia

5–15

Uwaga: Uszkodzenia układu nerwowego wskutek nagłych zatruć pokarmowych należy oceniać według odpowiednich pozycji dotyczących układu nerwowego.

J. Uszkodzenie kręgosłupa, rdzenia kręgowego i ich następstwa

89. Uszkodzenia kręgosłupa w odcinku szyjnym:

a) ograniczenie ruchomości w zakresie rotacji lub zginania powyżej 20 stopni

15

b) całkowite zesztywnienie

25

c) całkowite zesztywnienie z niekorzystnym ustawieniem głowy

40

90. Uszkodzenia kręgosłupa w odcinku piersiowym i lędźwiowym:

a) ograniczenie ruchomości w zakresie rotacji powyżej 20 stopni lub zginania do 50 cm

15

b) całkowite zesztywnienie

25

c) całkowite zesztywnienie z niekorzystnym ustawieniem tułowia

40

91. Izolowane uszkodzenia wyrostków poprzecznych, wyrostków ościstych – w zależności od ich liczby i zaburzeń funkcji

3–10

92. Uszkodzenia kręgosłupa powikłane zapaleniem kręgów, obecnością ciała obcego itp. ocenia się według poz. 89–91, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu

10

93. Uszkodzenia rdzenia kręgowego:

a) przy objawach poprzecznego przecięcia rdzenia z całkowitym porażeniem lub niedowładem dużego stopnia dwóch lub czterech kończyn

100

b) niedowład kończyn dolnych bez uszkodzenia górnej części rdzenia (kończyn górnych), umożliwiający poruszanie się za pomocą dwóch lasek

70

c) niedowład kończyn dolnych umożliwiający poruszanie się o jednej lasce

40

d) porażenie całkowite obu kończyn górnych z zanikami mięśniowymi, zaburzeniami czucia i zmianami troficznymi bez porażenia kończyn dolnych (po wylewie śródrdzeniowym)

100

e) niedowład znacznego stopnia obu kończyn górnych znacznie upośledzający czynność kończyn (po wylewie śródrdzeniowym)

70

f) niedowład nieznacznego stopnia obu kończyn górnych (po wylewie śródrdzeniowym)

30

g) zaburzenia ze strony zwieraczy i narządów płciowych bez niedowładów (zespół stożka końcowego)

40

h) zaburzenia czucia, zespoły bólowe bez niedowładów – w zależności od stopnia zaburzeń

10–30

94. Urazowe zespoły korzonkowe (bólowe, ruchowe, czuciowe lub mieszane) – w zależności od stopnia:

a) szyjne

5–20

b) piersiowe

5–10

c) lędźwiowo-krzyżowe

5–25

d) guziczne

5

K. Uszkodzenia miednicy

95. Utrwalone rozejście się spojenia łonowego lub rozerwanie stawu krzyżowo-biodrowego – w zależności od stopnia przemieszczenia i zaburzeń chodu

10–35

96. Złamanie miednicy z przerwaniem obręczy biodrowej jedno- lub wielomiejscowe – w zależności od zniekształcenia i upośledzenia chodu:

a) w odcinku przednim (kość łonowa, kulszowa)

5–20

b) w odcinku przednim i tylnym (typ Malgaigne'a)

15–45

97. Złamanie dna panewki – w zależności od upośledzenia funkcji stawu i zmian zniekształcających:

a) bez zwichnięcia centralnego

10–20

b) ze zwichnięciem centralnym

20–40

98. Izolowane złamanie miednicy (talerz biodrowy, kolce biodrowe, guz kulszowy) – w zależności od zniekształcenia i zaburzeń funkcji

5–20

Uwaga: Towarzyszące uszkodzenia narządów miednicy i objawy neurologiczne ocenia się dodatkowo według pozycji dotyczących odpowiednich uszkodzeń narządów miednicy lub uszkodzeń neurologicznych.

L. Uszkodzenia kończyny górnej

Uwaga: Przy uszkodzeniu kończyn górnych u osób leworęcznych stopień uszczerbku na zdrowiu ustala się według zasad przewidzianych w tabeli, przyjmując dla uszkodzeń ręki prawej procenty ustalone dla ręki lewej, a dla uszkodzenia ręki lewej procenty ustalone dla ręki prawej.

Łopatka

99. Złamanie łopatki:

a) wygojone złamania łopatki z nieznacznym przemieszczeniem bez większych zaburzeń funkcji kończyny

5

b) wygojone z przemieszczeniem i znacznym ograniczeniem funkcji kończyny w zależności od stopnia

prawa

10–40

lewa

5–30

Uwaga: Normy poz. 99 uwzględniają również ewentualne powikłania neurologiczne.

Obojczyk

100. Wadliwe wygojone złamanie obojczyka – w zależności od stopnia zniekształcenia i ograniczenia ruchów

prawy

5–25

lewy

5–20

101. Staw rzekomy obojczyka ograniczający ruchy kończyny

25

20

102. Zwichnięcie stawu obojczykowo-barkowego lub obojczykowo-mostkowego – w zależności od ograniczenia ruchów, upośledzenia zdolności dźwigania i stopnia zniekształcenia

5–25

5–20

103. Uszkodzenia obojczyka powikłane przewlekłym zapaleniem kości i obecnością ciał obcych ocenia się według poz. 101–102, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu o

5

Uwaga: Przy współistniejących powikłaniach neurologicznych należy stosować ocenę według pozycji dotyczących uszkodzeń odpowiednich odcinków kończyny – w zależności od stopnia wypadnięcia funkcji.

Bark

104. Przewlekłe zmiany stawu barkowego – w zależności od stopnia ograniczenia funkcji i przykurczu

prawy

5–30

lewy

5–25

105. Zastarzałe nieodprowadzone zwichnięcie stawu barkowego – w zależności od zakresu ruchów i ustawienia kończyny

20–30

15–30

106. Nawykowe zwichnięcia barku potwierdzone zaświadczeniami lekarskimi i rtg

25

20

107. Staw cepowy w następstwie pourazowych ubytków kości – w zależności od zaburzeń funkcji

25–40

20–35

Uwaga: Staw wiotki z powodu porażeń ocenia się według norm neurologicznych.

108. Zesztywnienie stawu barkowego:

a) w ustawieniu czynnościowo korzystnym (w odwiedzeniu około 70°, antepozycja 35° i rotacja zewnętrzna około 25°) – w zależności od ustawienia i funkcji

20–35

15–30

b) w ustawieniu czynnościowo niekorzystnym

40

35

109. Bliznowaty przykurcz stawu barkowego w zależności od zaburzeń czynności stawu

5–15

5–10

110. Uszkodzenie barku powikłane przewlekłym zapaleniem kości, obecnością ciał obcych, przetokami i zmianami neurologicznymi ocenia się według poz. 104–109, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu – w zależności od stopnia powikłań i upośledzenia funkcji

5–35

5–25

prawa

lewa

111. Utrata kończyny w barku

75

70

112. Utrata kończyny wraz z łopatką

80

70

Ramię

113. Złamania kości ramiennej – w zależności od zmian wtórnych i upośledzenia funkcji kończyny:

prawa

lewa

a) z niewielkim przemieszczeniem i zaburzeniem osi

5–15

5–10

b) ze znacznym przemieszczeniem i skróceniem

15–30

10–25

c) złamanie powikłane przewlekłym zapaleniem kości, przetokami, brakiem zrostu, stawem rzekomym, ciałami obcymi i zmianami neurologicznymi

30–55

25–50

114. Uszkodzenia mięśni, ścięgien i ich przyczepów w zależności od zmian wtórnych i upośledzenia funkcji:

a) mięśnia dwugłowego

5–15

5–10

b) uszkodzenia innych mięśni ramienia

5–20

5–15

115. Utrata kończyny w obrębie ramienia:

a) z zachowaniem tylko 1/3 bliższej kości ramiennej

70

65

b) przy dłuższych kikutach

65

60

116. Przepukliny mięśniowe ramienia

3

3

Staw łokciowy

117. Złamanie obwodowej nasady kości ramiennej – w zależności od zaburzeń osi i ograniczenia ruchów w stawie łokciowym:

prawa

lewa

a) bez większych przemieszczeń, zniekształceń i ograniczenia ruchomości

5–15

5–10

b) z dużym zniekształceniem i ze znacznym przykurczem

15–30

10–25

118. Zesztywnienie stawu łokciowego:

prawy

lewy

a) w zgięciu zbliżonym do kąta prostego i z zachowanymi ruchami obrotowymi przedramienia (75°–110°)

30

25

b) z brakiem ruchów obrotowych

35

30

c) w ustawieniu wyprostnym lub zbliżonym (160°–180°)

50

45

d) w innych ustawieniach – zależnie od przydatności czynnościowej kończyny

30–45

25–40

119. Przykurcz w stawie łokciowym – w zależności od zakresu zgięcia, wyprostu i stopnia zachowania ruchów obrotowych przedramienia:

a) przy niemożności zgięcia do 90°

10–30

5–25

b) przy możliwości zgięcia ponad kąt prosty

5–20

5–15

Uwaga: wszelkie inne uszkodzenia w obrębie stawu łokciowego należy oceniać według poz. 117–119.

120. Cepowy staw łokciowy – w zależności od stopnia wiotkości i stanu mięśni

15–30

10–25

121. Uszkodzenia stawu łokciowego powikłane przewlekłym stanem zapalnym, przetokami, ciałami obcymi itp. ocenia się według poz. 117–120, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu o

5

Przedramię

122. Złamania w obrębie dalszych nasad jednej lub obu kości przedramienia powodujące ograniczenia ruchomości nadgarstka i zniekształcenia – w zależności od stopnia zaburzeń czynnościowych:

prawy

lewy

a) ze zniekształceniem

5–15

5–10

b) ze znacznym zniekształceniem, dużym ograniczeniem ruchomości i zmianami wtórnymi (troficzne, krążeniowe itp.)

15–25

10–20

123. Złamania trzonów jednej lub obu kości przedramienia – w zależności od przemieszczeń, zniekształceń i zaburzeń czynnościowych:

prawe

lewe

a) ze zniekształceniem i zaznaczonymi zaburzeniami funkcji

5–15

3–10

b) ze znacznym zniekształceniem, dużym ograniczeniem ruchomości i zmianami wtórnymi (troficzne, krążeniowe itp.)

5–35

10–30

prawy

lewy

124. Staw rzekomy kości promieniowej

30

25

125. Staw rzekomy kości łokciowej

20

15

prawe

lewe

126. Brak zrostu, staw rzekomy obu kości przedramienia

40

35

127. Uszkodzenie przedramienia powikłane przewlekłym zapaleniem kości, przetokami, obecnością ciał obcych, ubytkiem tkanki kostnej i zmianami neurologicznymi ocenia się według poz. 122–126, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu w zależności od stopnia powikłań

5–15

128. Utrata kończyny w obrębie przedramienia – w zależności od charakteru kikuta i jego przydatności do protezowania

prawa

55–65

lewa

50–60

129. Utrata przedramienia w sąsiedztwie stawu nadgarstkowego

prawe

55

lewe

50

Nadgarstek

130. Ograniczenie ruchomości w obrębie nadgarstka w następstwie jego uszkodzeń (skręcenia, zwichnięcia, złamania kości nadgarstka, martwice aseptyczne tych kości) – w zależności od ustawienia, zakresu ruchów, objawów bólowych i troficznych oraz funkcji palców:

prawy

lewy

a) ograniczenie ruchomości

5–10

3–8

b) ograniczenie ruchomości dużego stopnia

10–20

8–15

c) ograniczenie ruchomości dużego stopnia z ustawieniem ręki czynnościowo niekorzystnym

20–30

15–25

131. Całkowite zesztywnienie w obrębie nadgarstka:

a) w ustawieniu czynnościowo korzystnym – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji dłoni i palców

15–30

10–25

b) w ustawieniu czynnościowo niekorzystnym – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji dłoni i palców

25–45

20–40

132. Uszkodzenia nadgarstka powikłane głębokimi trwałymi zmianami troficznymi, przewlekłym ropnym zapaleniem kości nadgarstka, przetokami i zmianami neurologicznymi ocenia się według poz. 130 i 131, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu w zależności od stopnia powikłań o

1–10

prawa

lewa

133. Utrata ręki na poziomie nadgarstka

55

50

M. Śródręcze i palce

Kciuk

134. Złamania i zwichnięcia kciuka (pierwszej kości śródręcza i paliczków kciuka) – w zależności od ustawienia, zniekształcenia i stopnia zaburzeń funkcji kciuka:

prawy

lewy

a) z przemieszczeniem

5–10

3–8

b) z dużym przemieszczeniem i zniekształceniem

10–20

8–15

Uwaga: Przy ocenie stopnia zaburzeń czynności kciuka należy brać pod uwagę przede wszystkim zdolność przeciwstawienia i chwytu.

135. Utraty w obrębie kciuka:

prawy

lewy

a) utrata opuszki

5

3

b) utrata paliczka paznokciowego

10

8

c) utrata paliczka paznokciowego z częścią paliczka podstawowego (do 2/3 długości paliczka)

15

10

d) utrata paliczka paznokciowego i paliczka podstawowego poniżej 2/3 długości lub utrata obu paliczków bez kości śródręcza

20

15

e) utrata obu paliczków z kością śródręcza

30

25

136. Wszelkie inne uszkodzenia w obrębie kciuka (blizny, uszkodzenia ścięgien, zniekształcenia, przykurcze stawów, zesztywnienia, zmiany troficzne, czuciowe itp.) – powodujące:

a) ograniczenie funkcji

3–10

1–8

b) znaczne ograniczenie funkcji

10–20

8–15

c) upośledzenie funkcji graniczące z następstwami utraty kciuka

20–30

15–25

Palec wskazujący

137. Utraty w obrębie palca wskazującego:

prawy

lewy

a) utrata opuszki

5

3

prawy

lewy

b) utrata paliczka paznokciowego

7

5

c) utrata paliczka paznokciowego z 1/3 dalszą paliczka środkowego

prawy

lewy

8

5

d) utrata paliczka paznokciowego i środkowego powyżej 1/3

12

10

e) utrata trzech paliczków

17

15

f) utrata palca wskazującego z kością śródręcza

23

20

138. Wszelkie inne uszkodzenia w obrębie palca wskazującego oraz II kości śródręcza (blizny, uszkodzenia ścięgien, zniekształcenia, przykurcze stawów, zesztywnienia, zmiany troficzne, czuciowe itp.) – powodujące:

prawy

lewy

a) ograniczenie funkcji – w zależności od stopnia

3–8

1–5

b) znaczne ograniczenie funkcji – w zależności od stopnia

8–12

5–10

c) bezużyteczność palca graniczącą z utratą wskaziciela

17

15

Palec trzeci, czwarty i piąty

prawy

lewy

139. Utrata całego paliczka lub części paliczka:

a) palca III i IV – za każdy paliczek

3

2

b) palca V – za każdy paliczek

1

1

140. Utrata palców III, IV lub V z kością śródręcza

12

8

141. Wszelkie inne uszkodzenia w obrębie palców III, IV, V i odpowiednich kości śródręcza (blizny, uszkodzenia ścięgien, zniekształcenia, przykurcze stawów, zesztywnienia, zmiany troficzne, czuciowe itp.) – powodujące:

prawy

lewy

a) ograniczenie funkcji palca – w zależności od stopnia

2

1

b) znaczne ograniczenie funkcji palca – w zależności od stopnia

4

3

c) bezużyteczność palca graniczącą z utratą

7

5

Uwaga: Przy uszkodzeniach obejmujących większą ilość palców globalna ocena musi być niższa niż całkowita utrata tych palców i odpowiadać stopniowi użyteczności ręki. Uszkodzenia obejmujące wszystkie palce z pełną utratą użyteczności ręki nie mogą przekroczyć dla ręki prawej 55%, a dla lewej 50%.

N. Uszkodzenie kończyny dolnej

Biodro

142. Utrata kończyny dolnej przez wyłuszczenie jej w stawie biodrowym lub odjęcie okolicy podkrętarzowej

85

143. Przykurcze i ograniczenia ruchów w stawie biodrowym w następstwie uszkodzeń tkanek miękkich – w zależności od stopnia

5–25

144. Zesztywnienie stawu biodrowego – w zależności od ustawienia i wtórnych zaburzeń statyki i dynamiki:

a) w ustawieniu czynnościowo korzystnym

20–35

b) w ustawieniu czynnościowo niekorzystnym

30–60

145. Inne następstwa uszkodzeń stawu biodrowego (zwichnięć, złamań bliższej nasady kości udowej, złamań szyjki, złamań przezkrętarzowych i podkrętarzowych, złamań krętarzy itp.) – w zależności od zakresu ruchów, przemieszczeń, skrócenia, zniekształceń i różnego rodzaju zmian wtórnych oraz dolegliwości subiektywnych:

a) ze zmianami miernego stopnia

5–20

b) ze zmianami dużego stopnia

20–40

c) z bardzo ciężkimi zmianami miejscowymi i dolegliwościami wtórnymi (kręgosłup, staw krzyżowo-biodrowy, kolano itp.)

40–65

146. Przykurcze i zesztywnienia powikłane przewlekłym zapaleniem tkanki kostnej, z przetokami, ciałami obcymi itp. ocenia się według poz. 142–145, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu w zależności od rozmiarów powikłań o

5–15

Uwaga: Jako wynik urazowego uszkodzenia biodra zgłaszane są często następujące zmiany chorobowe: krwiopochodne ropne zapalenia kości, gruźlica kostno-stawowa, nowotwory, martwice aseptyczne kości, biodro szpotawe dorastających i inne zniekształcenia powodujące zaburzenia statyki. Przy tego rodzaju stanach chorobowych należy szczególną uwagę zwracać na istnienie związku przyczynowego między tymi schorzeniami a wypadkiem.

Udo

147. Złamanie kości udowej – w zależności od zniekształceń skrócenia, zaników mięśniowych i ograniczenia ruchów w stawach:

a) z nieznacznymi zmianami i skróceniami do 4 cm

5–15

b) z miernymi zmianami i skróceniem do 6 cm

15–30

c) ze skróceniem ponad 6 cm i ciężkimi zmianami

30–40

148. Staw rzekomy lub ubytki kości udowej uniemożliwiające obciążenie kończyny – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji, skrócenia i zaburzeń wtórnych

40–60

149. Uszkodzenia skóry, mięśni, ścięgien (oparzenia, przecięcia, pęknięcia podskórne, przepukliny mięśniowe itp.) – w zależności od zaburzeń funkcji itp.

5–20

150. Uszkodzenia dużych naczyń, tętniaki pourazowe – w zależności od stopnia wtórnych zaburzeń troficznych

5–30

151. Uszkodzenia uda powikłane przewlekłym ropnym zapaleniem kości, przetokami, ciałami obcymi, skostnieniem pozaszkieletowym i zmianami neurologicznymi ocenia się według poz. 147–150, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu w zależności od rozmiarów powikłań o

1–10

152. Uszkodzenia uda powikłane współistniejącym uszkodzeniem nerwu kulszowego ocenia się według poz. 147–150, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu w zależności od rozmiarów uszkodzenia nerwu o

10–65

Uwaga: Łączny stopień uszczerbku na zdrowiu ocenianego według poz. 147–150 i 152 nie może przekroczyć 70%.

153. Utrata kończyny – zależnie od długości kikuta i przydatności jego cech do oprotezowania

50–70

Kolano

154. Zesztywnienie stawu kolanowego:

a) w pozycji funkcjonalnie korzystnej 0°–15°

30

b) przy większych stopniach zgięcia lub przy przeproście powyżej –10° (minus 10°) stosuje się ocenę według lit. a – zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu za każde 4° odchylenia ponad granicę 15° lub –10° o

1

155. Trwałe ograniczenie ruchomości stawu kolanowego w następstwie uszkodzeń samego stawu (uszkodzenia więzadłowe, torebkowe, łąkotek, kości tworzących staw kolanowy itd.) – w zależności od charakteru przykurczu i zakresu ubytku funkcji:

a) utrata ruchomości w zakresie 0°–40° za każde 2° ubytku ruchu

1

b) utrata ruchomości w zakresie 40°–90° za każde 5° ubytku ruchu

1

c) utrata ruchomości w zakresie 90°–120° za każde 10° ubytku ruchu

1

Uwaga: Prawidłowo funkcjonalny zakres ruchów przyjmuje się w granicach 0°–120°.

156. Inne następstwa uszkodzeń kolana: skrócenie kończyny, zaburzenia osi, stawu (koślawość, szpotawość, ruchomość patologiczna), dolegliwości przewlekłe zapalne, zapalenia ropne, ciała obce, przetoki itp. – w zależności od stopnia

1–20

157. Utrata kończyny na poziomie stawu kolanowego

65

Podudzie

158. Złamanie kości podudzia – w zależności od zniekształcenia, przemieszczenia, powikłań wtórnych, zmian troficznych i czynnościowych kończyny itp.:

a) ze zmianami lub skróceniem do 4 cm

5–15

b) z dużymi wtórnymi zmianami lub ze skróceniem od 4 cm do 6 cm

15–25

c) ze skróceniem powyżej 6 cm lub bardzo rozległymi zmianami wtórnymi i z dodatkowymi powikłaniami w postaci przewlekłego zapalenia kości, przetok, zmian troficznych skóry z owrzodzeniami, stawów rzekomych, ubytków kostnych i zmian neurologicznych

25–50

159. Izolowane złamanie strzałki (oprócz kostki bocznej)

3

160. Uszkodzenia tkanek miękkich, podudzia, uszkodzenia ścięgna Achillesa i innych ścięgien – zależnie od rozległości uszkodzenia, zaburzeń czynnościowych i zniekształceń stopy

5–20

161. Utrata kończyny w obrębie podudzia – w zależności od charakteru kikuta, długości, przydatności do oprotezowania i zmian wtórnych w obrębie kończyny:

a) przy długości kikuta do 8 cm, mierząc od szpary stawowej

60

b) przy dłuższych kikutach

40–55

Stawy skokowe, stopa

162. Ograniczenie ruchomości i zniekształcenia w stawach skokowych (w następstwie wykręcenia, zwichnięcia, złamania kości tworzących staw, zranień, ciał obcych, blizn itp.) – w zależności od ich stopnia dolegliwości:

a) bez zniekształceń

1–15

b) ze zniekształceniem, upośledzeniem funkcji ruchowej i statycznej stopy

15–25

c) powikłane przewlekłym zapaleniem kości i stawu, przetokami, martwicą aseptyczną, zmianami neurologicznymi itp.

25–40

163. Zesztywnienie stawu skokowego – w zależności od ustawienia stopy, zmian wtórnych i powikłań:

a) pod kątem zbliżonym do prostego

10–20

b) w innych ustawieniach czynnościowo niekorzystnych

20–40

164. Złamanie kości piętowej lub skokowej z przemieszczeniem, zniekształceniem i innymi zmianami wtórnymi:

a) miernego stopnia – zależnie od wielkości zaburzeń czynnościowych

5–15

b) znacznego stopnia lub z powikłaniami – zależnie od wielkości zaburzeń czynnościowych

15–30

165. Utrata kości piętowej lub skokowej

40

166. Uszkodzenia kości stępu z przemieszczeniem, zniekształceniami i innymi zmianami wtórnymi:

a) miernego stopnia – zależnie od wielkości zaburzeń czynnościowych

5–10

b) znacznego stopnia lub innymi powikłaniami – zależnie od wielkości zaburzeń

10–20

167. Złamania kości śródstopia z przemieszczeniem, zniekształceniem stopy:

a) złamania I lub V kości z wyraźnym przemieszczeniem – w zależności od stopnia zaburzeń czynnościowych

5–15

b) złamania II, III lub IV kości śródstopia – w zależności od stopnia zaburzeń czynnościowych

3–10

c) złamanie trzech i więcej kości śródstopia – w zależności od zaburzeń czynnościowych

10–20

168. Złamania kości śródstopia powikłane zapaleniem kości, przetokami, wtórnymi zmianami troficznymi i zmianami neurologicznymi ocenia się według poz. 167, zwiększając stopień uszczerbku na zdrowiu w zależności od stopnia powikłań o

1–10

169. Inne uszkodzenia stopy pozostawiające zmiany bliznowate i zniekształcające – w zależności od stopnia upośledzenia czynności

1–15

170. Utrata stopy w całości

50

171. Utrata stopy na poziomie stawu Choparta

40

172. Utrata stopy w stawie Lisfranka

35

173. Utrata stopy w obrębie kości śródstopia – zależnie od rozległości utraty przedstopia i cech kikuta

20–30

Palce stopy

174. Utrata paliczka paznokciowego palucha

5

175. Utrata całego palucha

7

176. Utrata palucha wraz z kością śródstopia – w zależności od rozmiaru utraty kości śródstopia

10–20

177. Utrata palców II–V w części lub w całości – za każdy palec

2

178. Utrata V palca wraz z kością śródstopia – zależnie od wielkości utraty kości śródstopia

5–10

179. Utrata palców II–IV z kością śródstopia – zależnie od wielkości utraty kości śródstopia, za każdy palec

3–5

180. Inne uszkodzenia i zniekształcenia palców – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji

1–5

O. Porażenia i niedowłady poszczególnych nerwów obwodowych

181. Uszkodzenia częściowe lub całkowite – w zależności od stopnia zaburzeń:

a) nerwu przeponowego poniżej jego połączenia z nerwem podobojczykowym

5–15

prawy

lewy

b) nerwu piersiowego długiego

5–10

5–15

c) nerwu pachowego

10–20

15–25

d) nerwu mięśniowo-skórnego

10–25

5–20

e) nerwu promieniowego powyżej odejścia gałązki do mięśnia trójgłowego ramienia

15–45

5–35

f) nerwu promieniowego poniżej odejścia gałązki do mięśnia trójgłowego ramienia

10–30

5–25

g) nerwu promieniowego nad wejściem do kanału mięśnia odwracacza przedramienia

5–25

5–15

h) nerwu promieniowego po wyjściu z kanału mięśnia odwracacza przedramienia

5–15

1–10

i) nerwu pośrodkowego w zakresie ramienia

10–40

5–30

j) nerwu pośrodkowego w zakresie nadgarstka

5–25

5–15

k) nerwu łokciowego

10–30

5–20

l) splotu barkowego części nadobojczykowej (górnej)

15–25

10–20

m) splotu barkowego części podobojczykowej (dolnej)

25–45

20–40

n) pozostałych nerwów odcinka szyjno-piersiowego

1–15

o) nerwu zasłonowego

5–15

p) nerwu udowego

10–30

r) nerwów pośladkowych (górnego i dolnego)

10–20

s) nerwu sromowego wspólnego

5–25

t) nerwu kulszowego przed podziałem na nerw piszczelowy i strzałkowy (normę w wysokości ponad 50% stosować tylko przy nieuleczalnych owrzodzeniach)

20–60

u) nerwu piszczelowego (normę w wysokości ponad 30% stosować tylko przy nieuleczalnych owrzodzeniach)

10–40

v) nerwu strzałkowego

10–20

w) splotu lędźwiowo-krzyżowego

40–70

x) pozostałych nerwów odcinka lędźwiowo-krzyżowego

1–10

Uwaga: Według poz. 181 ocenia się tylko uszkodzenia nerwów obwodowych.

W przypadkach współistnienia uszkodzeń kostnych, mięśniowych i nerwowych należy stosować ocenę według pozycji dotyczących uszkodzeń kończyn górnych i dolnych.

182. Kauzalgie potwierdzone obserwacją szpitalną – w zależności od stopnia zmian troficznych i nasilenia bólów

prawy

30

lewy

50

P. Choroby powstałe w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej

183. Skutki zatruć ostrych i przewlekłych oraz ich następstwa wywołane substancjami chemicznymi

0–100

Uwaga: Procent uszczerbku na zdrowiu ustala się w zależności od rodzaju substancji chemicznej, rodzaju uszkodzenia, tj. zespołu objawów klinicznych i stopnia upośledzenia sprawności ustroju obniżającego zdolność do służby (pracy).

Przy ocenie należy również posługiwać się ustaleniami określonymi w poz. 87 i 88 wraz z uwagami zawartymi w tych pozycjach.

184. Pylice płuc:

a) pylice płuc bez zaburzenia sprawności układu oddechowego stanowiące profilaktyczne przeciwwskazanie do pracy w narażeniu na działanie pyłu zwłókniającego w stężeniach przekraczających NDS

10–20

b) pylice płuc z zaburzeniami sprawności wentylacyjnej lub wymiany gazów w płucach z ograniczeniem wydolności wysiłkowej układu oddechowego

21–60

c) pylice płuc z objawami przewlekłego serca płucnego lub niewydolności oddechowo-krążeniowej

61–100

185. Przewlekłe nieodwracalne schorzenia układu oddechowego powstałe w następstwie działania substancji: toksycznych, drażniących, uczulających (alergenów) lub czynników mechanicznych:

a) przewlekłe nieswoiste choroby układu oddechowego (PNChUO) w okresie wydolności układu oddechowego, stanowiące profilaktycznie uzasadnione przeciwwskazania do dalszej pracy w narażeniu na kontakt z czynnikami zawodowymi, uszkadzającymi układ oddechowy

10–20

b) PNChUO (łącznie z rozedmą płuc) w okresie względnej wydolności układu oddechowego (ograniczenie wydolności wentylacyjnej po obciążeniu wysiłkiem fizycznym)

20–40

c) PNChUO (łącznie z rozedmą płuc i innymi chorobami układu oddechowego) w okresie niewydolności oddechowej

40–80

d) rozwinięty, zaawansowany, przewlekły zespół płucno-sercowy w okresie niewydolności układu krążeniowo-oddechowego, który może wymagać opieki innych osób

80–100

186. Choroby spowodowane działaniem promieni jonizujących i ciał promieniotwórczych (również nowotwory, choroby narządu wzroku i skóry spowodowane działaniem tych czynników)

0–100

187. Trwałe uszkodzenie zdrowia w wyniku oddziaływania pola elektromagnetycznego wielkiej częstotliwości w zakresie mikrofal i fal radiowych

0–100

188. Choroby wywołane działaniem wysokich lub niskich temperatur otoczenia:

0–100

a) udar cieplny lub jego następstwa

b) wyczerpanie cieplne albo jego następstwa

c) odmrożenia lub trwałe skutki odmrożeń

189. Zespół wibracyjny:

a) choroba wibracyjna wyrównana (postać parestezyjno-czuciowa, wstępne stadium zmian naczyniowych, drobne zmiany kostne wykryte radiologicznym badaniem układu kostno-stawowego), stanowiąca przeciwwskazanie do służby (pracy) w narażeniu na działanie wibracji

25–40

b) choroba wibracyjna niewyrównana

45–80

190. Przewlekłe choroby układu ruchu powstałe w warunkach służby (pracy) związanej z wymuszoną postawą ciała, nadmiernym przeciążeniem i mikrourazami: złamania powolne, zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenia i zwyrodnienia łąkotek, zmiany zapalne mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka i uszkodzenia krążka międzykręgowego, przeciążeniowe zmiany zwyrodnieniowe

5–50

191. Choroby narządu wzroku wywołane zawodowymi czynnikami fizycznymi lub chemicznymi

0–100

Uwaga: Przy ocenie uszczerbku na zdrowiu należy posiłkować się ustaleniami określonymi w poz. 27–40.

192. Uszkodzenia narządu słuchu związane z długotrwałym narażeniem na działanie nadmiernego hałasu

0–50

Uwaga: Oceny uszczerbku na zdrowiu należy dokonywać w oparciu o ustalenia zawarte w tabeli ostrości słuchu (poz. 42).

193. Przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym długotrwałym wysiłkiem głosowym:

a) guzki głosowe twarde

10–30

b) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych

10–40

c) niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią

10–30

194. Choroby skóry i błon śluzowych spowodowane warunkami służby (pracy) w zależności od lokalizacji, rozległości i natężenia zmian

0–50

195. Nowotwory złośliwe powstałe w następstwie styczności z czynnikami rakotwórczymi:

20–100

a) nowotwory skóry

b) nowotwory dróg moczowych

c) nowotwory układu oddechowego

Uwaga: Stopień uszczerbku na zdrowiu określa się w zależności od lokalizacji zmian nowotworowych i ich zaawansowania.

196. Choroby wywołane pracą w warunkach podwyższonego lub obniżonego ciśnienia atmosferycznego oraz w warunkach działania przyspieszeń

0–100

197. Następstwa chorób zakaźnych i inwazyjnych, o których mowa w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach, oraz ich przewlekłe następstwa w przypadkach, gdy źródło choroby znajdowało się w środowisku służby

0–100

198. Żylaki podudzi z rozległymi, trudno gojącymi się owrzodzeniami

20–50

199. Zaburzenia reaktywne oporne na leczenie, powstałe w szczególnych warunkach służby wojskowej:

a) zaburzenia stresowe pourazowe – PTSD

5–20

b) psychozy reaktywne

20–100

c) trwałe potraumatyczne zmiany osobowości

5–20

200. Zespoły i złamania przeciążeniowe

5–30

loupe more_vert
ZAMKNIJ close

Alerty

Załącznik nr 3

WZÓR – ORZECZENIE W SPRAWIE USTALENIA DLA CELÓW ODSZKODOWAWCZYCH USZCZERBKU NA ZDROWIU [5]

Załącznik nr 4

WZÓR – ORZECZENIE W SPRAWIE USTALENIA ZWIĄZKU ŚMIERCI ZE SŁUŻBĄ WOJSKOWĄ

Załącznik nr 5

WZÓR

[1] § 23 w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. poz. 404). Zmiana weszła w życie 7 kwietnia 2015 r.

[2] § 24 w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. poz. 404). Zmiana weszła w życie 7 kwietnia 2015 r.

[3] § 26 ust. 2 w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. poz. 404). Zmiana weszła w życie 7 kwietnia 2015 r.

[4] § 27 ust. 2 w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. poz. 404). Zmiana weszła w życie 7 kwietnia 2015 r.

[5] Załącznik nr 3 w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz.U. poz. 404). Zmiana weszła w życie 7 kwietnia 2015 r.

Treść przypisu ZAMKNIJ close
Treść przypisu ZAMKNIJ close
close POTRZEBUJESZ POMOCY?
Konsultanci pracują od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00 - 17:00